Bencilliği sadece yaşadığı bir kaç olaya indirgediği için hayatı boyu yaşadığı bencillikleri göremeyen bir arkadaş gelmişti ziyaretime.
16.10.2015 16:22
Eğitim
Ramazan VAROL

Bencilliği sadece yaşadığı bir kaç olaya indirgediği için hayatı boyu yaşadığı bencillikleri göremeyen bir arkadaş gelmişti ziyaretime.

Bencilliği sadece yaşadığı bir kaç olaya indirgediği için hayatı boyu yaşadığı bencillikleri göremeyen bir arkadaş gelmişti ziyaretime.
Kendini haklı çıkarmakla mutlu olabileceğini zanneden bu arkadaşı dikkatle dinledikten sonra,
"Bir insan hayatta sadece kendinin yaşadığını zannederek bencilliğin temelini atar.
Bir şeye bakarken sadece kendi gözlerini, konuşurken sadece kendi çenesini, dinlerken sadece kendi kulaklarını, düşünürken sadece kendi beynini, yaşarken sadece kendi hoşnutluğunu vb. esas alan bir yapı izlemeye başlar. 
Sonrasında her işi bu minvalde yaşamaya başlar.
Sorumluluklarını dahi bu çerçevede değerlendirir. Kendisi ile ilgili bütün konuları gözden geçirirken muhatap olduğu kişi ile ilgili olan kısmı es geçer.
Aslında bu hareketi ile bencil bir kişilik oluşturduğunun ve bu durumun kendisine verilebilecek en büyük ceza olduğunun da farkına varmaz." dedim.
Bu sözlerim üzerine derinden düşünen arkadaş, "Ben bencilliği hiç de bu şekilde değerlendirmemiştim." diyerek hayretini ortaya koyunca,
"Aslında bundan daha farklı ve belki de temel bir bencillik diyebileceğimiz şey de, kişinin kendi sorumluluğu olan bir şey ile diğer sorumluluklarını tamamen yok etmesidir." dedim ve ekledim.
"Bir insan sadece kendi çocuğunun annesi ve babası olduğuna odaklanıp evrenin anası ve babası olduklarını unuturlarsa bu durum bencillikten başka nedir?
Bir insanın sadece kişisel temizlik sorumluluğunu alıp toplumsal temizlik sorumluluğundan kurtulduğunu düşünmesi hangi kefede değerlendirilmelidir?" diyerek kendisini sorgulamasını sağlamak istedim. Sonra da,
"Kişinin hayatın evrensel döngüdeki büyük resmini kaçırıp da küçük resimlerle kendini oyalaması kadar bencillik olabilir mi?" diye sordum.
Bu sorum üzerine derinden düşünerek, "Şimdi daha iyi anladım hocam. Aslında en büyük sorumluluğumuz hayatı bir bütün olarak evrende hayat sahibi her varlık ile ortak yaşamak.
Bu durumu büyük resim olarak algılayıp sonrasında diğer konulara geçmek gerekir. Bu da bizi aslında bencil değil bilakis paylaşımcı kılar." dedi.
Bu sözden sonra anlaşılmanın verdiği mutlulukla, teşekkür ettim.
Hayatı yaşarken sadece bir sorumluluğun içine dalıp diğerlerini görmezden gelmenin ya da size yapılan bir hatayı görüp yapılan yüzlerce güzelliği yok saymanın hep başkasının yardım etmesi gerektiğini düşünüp kendi kılını kıpırdatmamanın en büyük bencillik olduğunu düşünmeniz dileği ile sevgi ile paylaşıyorum. (R. Varol)